«παρακαλω δε υμας αδελφοι διά του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη ή εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοϊ και εν τη αυτή γνώμη»( Α' προς Κορινθίους 10 ).
ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΟΙ
ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ''ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ''( ΔΗΘΕΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ).
Πελαγιανισμός αποκαλείται αίρεση του 5ου αιώνα, η οποία ισχυριζόταν πως ο άνθρωπος δύναται να σωθεί από μόνος του, δίχως την ουσιαστική συνεργία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο παρέχει απλώς ενισχυτική βοήθεια[1]. Ο Πελαγιανισμος ήταν αντίδραση στη θεωρία του Αυγουστίνου για τον απόλυτο προορισμό και καταδικάστηκε, αφού τελικώς έφτασε στο άλλο άκρο της θεωρίας του Αυγουστίνου, αγνοώντας τη θεία χάρη και τελικά την ίδια τη λυτρωτική ενσάρκωση του Ιησού[2]. Ο Πελαγιανισμός θεωρήθηκε πρόδρομος του Νεστοριανισμού[3] και είχε ως ιδρυτή το Βρετανό θεολόγο Πελάγιο.
